Πολιτικό ανεμογκάστρι…
Όταν η επικοινωνία κρύβει την πολιτική, τελικά κάνουμε πολιτικά καλλιστεία και ψηφίζεται όποιος ή όποια αρέσει περισσότερο.
Η κοινωνία δείχνει την απαξία της και την ενόχληση σε όσα η πολιτική τα έχει κάνει θάλασσα, αλλά είναι η ίδια η κοινωνία που μεταστρέφεται και επιστρέφει σε γνωστά μονοπάτια όταν καλείται να αποφασίσει ψηφίζοντας. Είναι άκρως γλαφυρό το παράδειγμα του «κανένα». Έχει τρελό σουξέ και πολλές φορές είναι ο δημοφιλέστερος. Ο «κανένας» όμως λέει «τίποτα», για αυτό και τελικά έχει για αποτέλεσμα «τίποτα».
Αν κάποιος επιχειρήσει να μετατρέψει την δυσαρέσκεια σε πολιτική, θα διαπιστώσει ότι έχει περίσσευμα αντιθέσεων, αλλά ελαχίστων θέσεων. Αν ψάξεις για την σύνθεση των αντιθέσεων πιθανότατα θα καταλήξεις σε μια από τα ίδια. Και οι λόγοι δεν έχουν να κάνουν μονάχα με την ικανότητα ή την ανικανότητα. Όπως έλεγε και ο Αϊνστάιν, το 50% της λύσης ενός προβλήματος είναι να το καταλάβεις. Υπάρχει λοιπόν και μια παράμετρος που με δύο κουβέντες θα διατυπωνόταν ως «άρνηση της κατανόησης», και αυτό γιατί οι λύσεις πέφτουν πολύ βαριές για τις πλάτες αρκετών που θέλουν την θέση για τα προνόμια της, αλλά όχι για τις ευθύνες της.
Ο καθένας από όσους αρνούνται να μπουν στο ψητό την πολιτικής, μιλάνε χωρίς να πουν. Η μπάλα στην εξέδρα και επαναλαμβανόμενα σόου, δημιουργούν μια ψευδαίσθηση διαλόγου, ψευδαίσθηση που είναι ακόμα πιο έντονη όταν αναζητήσεις το δια ταύτα ή κάποια ξεκάθαρη θέση που θα έκανε τον πολίτη να ταυτιστεί.
Όταν η επικοινωνία κρύβει την πολιτική, τελικά κάνουμε πολιτικά καλλιστεία και ψηφίζεται όποιος ή όποια αρέσει περισσότερο. Και όσο περισσότερο αρέσει, τόσο περισσότερο κρύβει αυτά που δεν αρέσουν και αποφεύγει να εμβαθύνει στην ουσία της πολιτικής. Το οξύμωρο και ταυτόχρονα αστείο, είναι ότι μπορεί να κατηγορεί ο ένας τον άλλον για όσα κάνει, ενώ κάνουν περίπου τα ίδια.
Έτσι και σε τελική ανάλυση είτε κάποιος διαλέγει ωσάν να ήταν σε καλλιστεία, είτε απλά αρνείται να επιλέξει. Συζητήσεις να ´χαμε να λέγαμε και να ´χαμε να πούμε. Αυτό το πολιτικό ανεμογκάστρι γεννά ένα απολίτικο παιδί που αποτελεί το σταθερό διαβατήριο της παράτασης της πολιτικής πραγματικότητας. Μια πραγματικότητα που τουλάχιστον στα λόγια, θα ήθελε να αλλάξει.